Lourdes 2019,

Lourdes 2019,

Na een lange reis met auto, vliegtuig, taxi en trein was het heerlijk om te voet naar ons onderkomen te gaan. Vanaf het station in Lourdes is de route bergaf en de koffers hebben wieltjes. Het was al laat en we hebben de “gardien “ en zijn vrouw -een echtpaar dat alles regelt in ons logement- wakker moeten maken.

De dag erna hebben we ons ingeschreven bij het kantoor van de Hospitalité. Helaas was het team voor het vliegveld al ingedeeld, dus werd er ander werk voor ons gezocht. Die dag kregen we vrijaf. Ria en ik hebben toen de grote kruisweg gelopen. In een prachtige bergachtige omgeving staan levensgrote beelden De stilte was intens. Het weer was ideaal, zonnig en niet te warm. Na afloop van de kruisweg hadden we ruim de tijd om kaarsen te kopen, aan te steken en te bidden voor de mensen die ons dat gevraagd hadden.

Later in de middag hebben we gezongen bij het koor tijdens de sacramentsprocessie. Fijn om weer te zingen o.l.v een goede dirigent. Nu we toch de smaak van het zingen te pakken hadden hebben we ‘s avonds ook bij de lichtprocessie gezongen. Altijd zo leuk om weer bekenden van voorgaande jaren te zien. Het is net of je familie van elkaar bent, we zijn er allemaal met dezelfde reden: Om weer thuis te komen in Lourdes en om iets te kunnen betekenen voor de ander.

De maaltijden zijn altijd gezellig.

De taak van Ria en mij was assisteren bij het bureau waar iedereen van alles en nog wat komt vragen. Elk dagdeel zit daar een vrijwilligster, een vrouw uit Lourdes. De meeste dames spreken alleen Frans daarom is het handig om er een Nederlandse bij te hebben. Hollanders spreken immers alle talen behalve betalen, ha ha. Zo kwam er een Amerikaanse televisie ploeg die vroeg waar Paus Johannes Paulus II  in 2004 geslapen had toen hij Lourdes bezocht had. Vreemd genoeg moest dat geheim blijven, wel mocht ik boven gaan wijzen waar de kapel was waar de Paus gebeden heeft.

Ook kwam een priester iets vragen, collega Yvonne- een vrouw uit Lourdes-zei dat zijn Frans niet echt Frans was.” Dat klopt, “zei hij, “ik kom uit Polen.”  “Oh”zei de vrouw, “daar kwam ook de vorige Paus vandaan” .”Ja,” zei de priester,”ik heb nog les van hem gehad toen ik priester student was.” En later,” zo vervolgde hij, “zag ik de Paus in Madagaskar en hij noemde me bij mijn voornaam.” De vrouw vond het prachtig en ze streek de priester over zijn arm, alsof ze de energie van de Paus nog kon voelen.

Ook hebben Ria en ik een keer- samen met  een collega uit Lourdes- 100 rolstoelen, voor een groep uit Ierland gecontroleerd. Toen ik eentje zag die nogal kapot was zei ik. “Die gooi ik in   de Gave “ -rivier die door Lourdes stroomt-

Mijn collega moest er om lachen. Er waren er nog 4 die we in de Gave konden gooien. We moesten de nummers opschrijven en ook nog 9 XL rolstoelen klaarzetten.

Voordat we gingen zingen bij het koor van de lichtprocessie nog even op de foto met de Belgische priester Pater Mark Kemseke.

Ria en ik hadden om beurten dienst bij dit bureau, soms zaten we er samen. Als er een trein ging vertrekken of aankomen dan ging Ria mee met het team dat -service à la gare- had. Vanuit Italië komen  er nog wel eens treinen aan. Ria is er geknipt voor om mensen die heel lang gereisd hebben welkom te heten in Lourdes. Men is vaak doodmoe en dan is het heerlijk als er iemand als Ria staat die hulp biedt. Gelukkig spreekt ze wat Italiaans.

Toen Ria eens met een collega, een vrouw uit Lourdes, bij het bureau zat, kwamen twee mooie Duitse vrouwen nogal in paniek hulp vragen. Of iemand Duits sprak?  “Ja,” zei Ria, “wat kan ik voor u doen?”

Een van de vrouwen zei dat ze, voordat ze bij haar hotel naar binnen ging, een boom had staan bewonderen en dat ze ineens vreselijke jeuk in haar nek kreeg. Haar vriendin zei dat ze daar wel dood aan zou kunnen gaan. Dus ze had dringend een arts nodig. Ria is toen met de dames naar de eerste hulp post gegaan,

Op weg erheen vertelde  de patiënte dat ze barones was en actrice, in de wachtkamer liet ze foto’s zien waar ze op stond met president Clinton en met Paus Benedictus XVI. Ze wou zó graag in contact blijven met Ria, “denn sie sind so nett,” zo zei ze. Ria moest maar eens op het internet kijken, daar stonden duizenden foto’s van haar.

Ze zag er jong uit maar ze liep niet meer als een jonge meid. Ria dacht dat ze haar gezicht had laten liften, ze had zo’n mooi gaaf en jong gezicht. De dienstdoende arts, een Fransman sprak geen Engels en geen Duits, dus het was maar goed dat Ria kon tolken. ’s Avonds kwam deze arts bij ons aan tafel zitten en hij vertelde dat het allemaal wel zou meevallen met Mevr.de barones . Het internet vertelde dat Barones Birgit Bergen o.a  in sex films heeft gespeeld en dat ze in 1938 geboren is.

Na jaren hebben we Jim weer eens gezien, hij is een Schot, hij is vrijgezel en heeft, denk ik, ooit een herseninfarct gehad. Hij sleept wat met een been en kan een arm niet goed bewegen. Hij spreekt moeilijk, aan tafel in het restaurant waar veel geroezemoes is, is het daarom heel moeilijk om met hem te praten. Dan ook nog dat rare Engels wat de Schotten praten! Hij is heel belangstellend maar spreekt niet graag over zichzelf.

Éen keer zei hij, toen we buiten op een bank zaten: Had ik ook maar een vrouw, maar ik ben te lelijk. Dat hebben we natuurlijk tegengesproken. Dus wie graag een hele lieve man van begin 60 wil hebben….ga naar Schotland ! Jim deed  dienst bij de baden- piscines- waar de mensen buiten op de banken zaten te wachten en steeds een plaatsje opschoven om naar binnen te kunnen gaan. 

Ik heb een paar dagen in de baden – piscines- gewerkt. Nederlandse en Belgische vrouwen heb ik er niet gezien. Zijn wij daar te nuchter voor? Maar de Zuid-Europese, de Afrikaanse en Oost-Europese vrouwen zitten heel lang te wachten voordat ze ondergedompeld worden in het ijskoude bron water. Om meteen maar een misverstand uit de wereld te helpen: Er loopt constant water weg en er komt constant schoon water bij. Men bidt, soms hardop, het is ontroerend om te zien hoe men Maria om steun vraagt. Een vrouw bad huilend voor haar zieke man en voor haar gestorven zoon. Dan breekt toch je hart….. Of de moeder met een dochter van een jaar of tien. Het kind zat in een grote kinderwagen en gedroeg zich nogal agressief naar haar moeder, heel dwingend zoals je peuters wel eens ziet doen. Wat hadden we te doen met de moeder. Er kwam ook een Française die sprekend op Brigitte Bardot leek, het kon een dochter van haar zijn. Zonde dat deze mooie vrouw allerlei tatoeages had.

Een mannelijke collega, die bij de mannen baden werkte vertelde, toen we ergens wat dronken, dat een Fransman heel hard begon te huilen en te tieren, toen hij in de ijskoude bad werd ondergedompeld. Hij vertelde door zijn ouders mishandeld te zijn geweest in zijn jeugd. Gelukkig sprak die Nederlandse collega Frans en kon hij hem tot steun zijn en hem wat kalmeren.  Er kwamen bij mij ook een paar vrouwen die Arabisch spraken, wat een geluk dat een collega die taal machtig was. Eigenlijk is werken in de piscines werken in het hart van Lourdes, mensen met verdriet, mensen die ziek zijn hopen door het Lourdeswater geholpen te worden en warempel ze wórden er ook door geholpen. Men bedankte ons na afloop, soms in tranen en het leek alsof er een last van hun schouders was gevallen. Ik kwam later nog twee keer een vrouw tegen en alle twee bedankten ze me nog eens voor de steun bij de piscines.

Prachtig werk om in de baden te helpen maar het is wel zwaar, uren lang staan en je moet een sterkte rug hebben. Een paar collega’s droegen een brede elastieken gordel om de rug te beschermen.

Voordat de pelgrims naar binnen komen, staan we allemaal met het gezicht naar het mooie beeld van Maria en bidden en zingen we. Een keer mocht ik in het Nederlands een weesgegroetje voorbidden.  De sfeer is daar heel sereen, kalm,vredig, je voelt je daar nederig voor dát wat groter is dan wij, dat wat wij niet kunnen  bevatten. Het hoofd van de piscines vroeg ons om steeds te glimlachen, om vriendelijk en behulpzaam te zijn voor de mensen die daar heel kwetsbaar zijn en aan onze zorgen worden toevertrouwd.

Ria en ik zijn een middag samen met onze Lourdes vriendin Lia naar de film over het leven van Bernadette geweest, het plan was om met de tandradman naar Pic du Jer te gaan, een prachtig natuurgebied. Maar het regende die dag af en toe dus de film was een mooi alternatief, na afloop hebben we nog wat souvenirs gekocht en heerlijke cappuccino gedronken. Ook die avond hebben we gezongen bij het koor van de lichtprocessie.

Wij zijn ook een paar keer gaan buurten bij Robrecht, onze Belgische vriend, die er een kantoortje heeft en een paar maanden per jaar in Lourdes woont. Hij doet veel werk voor de Belgische bedevaarten. Robrecht met de twee vrouwkes, zoals hij zelf zegt. Een vrouwke thuis en een vrouwke in Lourdes. Bij Robrecht is het altijd gezellig. Je bent nauwelijks binnen of je hebt al wat te drinken en de hapjes staan al voor je neus. Het is er echt de zoete inval.

In Lourdes zie je alle continenten, er kwam eens een hele grote groep uit Senegal langs, een heel dorp leek het wel, de vrouwen in prachtige lange jurken en met een doek om het hoofd gedrapeerd. Dan zag je weer elegante dames uit Azië met zijden gewaden. Je ziet er heel veel priesters en religieuzen, vaak jonge vrouwen uit een Aziatisch land. En steeds heel veel rolstoelen.

Op donderdag loopt de Hospitalité, waar wij lid van zijn, altijd als groep mee in de sacramentsprocessie van 5 uur. Ik voel me rijk en dankbaar dat ik bij de Hospitalité mag horen.

Het zijn fijne mensen waar we leuk contact mee hebben. Er zijn ook veel -rijke- Filippino’s die elk jaar voor een paar weken komen helpen.

Het is zo leuk om ‘s avonds nog wat te gaan drinken met deze of gene en om de dag nog eens door te nemen. Eindelijk konden we toen- de laatste avond- eens rustig praten met Laura, onze Italiaanse vriendin die in London woont. Wat ze twee jaar geleden al vreesde is nu uitgekomen. Door de Brexit toestanden is ze ontslagen bij de bank waar ze werkte. Ze heeft toen de wandelschoenen aangetrokken en is naar Santiago gaan lopen. Helemaal in haar eentje. Ze was pas drie dagen terug van haar voetreis toen Lourdes er aan kwam. Eigenlijk te snel, ze was zo moe…..

Dus hebben we een goede reden om volgend jaar weer naar Lourdes te gaan -es God bleef -om er ook met Laura – de donkere krullenbol- een vrije dag op uit te trekken.

Dit bericht is geplaatst in BLOG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *